بهش میگم: خودتو توی یه نقاشی تصویر کن.
جواب میده: زندگی نسبیه، نقش و تصویر مدام تغییر میکنه.
میگم: پس الآنتو بِکِش.
انگار تو آینه خودشو ببینه، سریع تو ذهنم یه تصویر سورئال می‌کاره: عُمر ِ تلف شده به پای ِ امید ِ به آدم‌ها.
با خودم فکر می‌کنم: همینه الآن قیافه‌ی غمگینی داره.

/ تنهایی_سالوادور دالی